Główne cechy secesji w architekturze

Secesja to określenie na określenie trendu w odnowie artystycznej, rozwiniętego pod koniec XIX i na początku XX wieku. Nowa sztuka polega na zerwaniu ze stylami dominującymi w epoce. Chodzi w niej o stworzenie nowej estetyki, w której podkreśla się natchnienie wzięte z natury, a także wciela się nowinki, które pochodzą z rewolucji przemysłowej. W architekturze, używane są często żelazo i szkło. Jednakże jest reakcją na ubogą estetykę architektury w żelazie, tak popularnej w owych latach. Wielu architektów secesyjnych jest zarazem projektantami, ponieważ ich dzieła nie ograniczają się tylko do samego budynku, lecz także opracowują jego dekorację i meble. Podstawowymi cechami charakterystycznymi jest na pewno inspiracja w naturze i obfite użycie elementów w kształcie roślin. Używa się linię łamaną i asymetrię, zarówno na piętrach jak i elewacji. Istnieje tendencja do stylizacji kształtów, a rzadsze jest ich przedstawianie zgodnie z rzeczywistością. W dekoracji używa się obrazów kobiet, przedstawianych w delikatnych pozach, często z falującymi włosami i częściami garderoby. Ujawnia się użycie zmysłowości i zaspakajania zmysłów, sprawy erotyczne przedstawia się z przymrużeniem oka. Architekci dają sobie swobodę w wyborze motywów egzotycznych, będących albo czystą fantazją albo zaczerpniętych z innych kultur.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.