Historyczne architektury postmodernistyczne

Postmodernizm w architekturze jest tendencją, która rozpoczyna się w latach siedemdziesiątych, jako odpowiedź na sprzeczności architektury modernistycznej, a w szczególności postulatów stylu międzynarodowego. Jej główną cechą charakterystyczną jest to, że opowiada się po odzyskanie pomysłu, ozdoby i odniesienia. Na początku XX wieku pionierzy modernizmu próbują zerwać z tradycją i zacząć od zera, gardząc wieloma zaletami architektury przeszłości, takimi jak ozdoba i rodzaj. Kierunek postmodernistyczny wynika właśnie aby odratować takie zalety, i włączyć je do swojego uprzemysłowionego sposobu budowania. Można to zrozumieć jako powrót do przeszłości w formie, ale nie w technikach, gdzie mieszają się sposoby nowoczesne i tradycyjne. Obrońcy racjonalizmu twierdzili, że budynki nie miały już swojego kształtu dzięki wzorcom odziedziczonym z przeszłości, tylko były przeznaczone do takiego użytku, do jakiego były wzniesione. Z drugiej strony pojęcia architektoniki miejskiej modernizmu wydały się katastrofalne dla wielu miast, gdzie tylko szukano rozwiązania problemu braku mieszkań, zapominając o problemach kulturalnych, finansowych i społecznych. Postmodernizm powraca do tych zapomnianych wartości. Przykładem architektury jest budynek Portland, budynek Sony w Nowym Jorku, National Gallery w Londynie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.